Τελικά το χέρι αργεί

Το Τελικά το χέρι αργεί είναι ένα κάθετο παιχνίδι άλματος σε ουράνιο τόξο, που παίζεται αμέσως χωρίς εγκατάσταση και χωρίς επιπλέον πληρωμή. Το βλέπεις καθαρά και λες «τώρα!», αλλά το δάχτυλο έχει ήδη καθυστερήσει μισό χτύπο.

Αυτό ακριβώς το μικρό κενό δοκιμάζει το παιχνίδι. Κάθε φορά που πατάς την οθόνη, ο χαρακτήρας πετάγεται κάθετα προς τα πάνω και συνεχίζει να ανεβαίνει, άρα το σκορ σου είναι το ύψος που καταφέρνεις να φτάσεις.

Δεν κατεβαίνεις, δεν προχωράς μπροστά, δεν στρίβεις δεξιά κι αριστερά — ένα πάτημα, ένα άλμα, και όλη η απόφαση χωρά σε εκείνη τη στιγμή. Στην αρχή μπορεί ο ρυθμός να μη σου κάθεται καθόλου και να μουρμουρίζεις «μα σοβαρά τώρα;».

Από πάνω πέφτουν εμπόδια που πάνε πέρα δώθε, ορμούν γρήγορα ή γυρίζουν γύρω γύρω, και ενώ το κεφάλι ξέρει τι πρέπει να γίνει, το χέρι όλο και καθυστερεί. Το περίεργο είναι πως, μετά από μερικές προσπάθειες, κάτι κουμπώνει.

Πιάνεις ρυθμό και ξαφνικά το χέρι αρχίζει να ακολουθεί τα μάτια ακριβώς στην ώρα του. Η παρτίδα τελειώνει τη στιγμή που πέφτεις, συγκρούεσαι με εμπόδιο ή χάνεσαι έξω από το κάδρο της κάμερας, και αυτή η ηλεκτρισμένη αίσθηση του «παρά λίγο» είναι που σε τραβά ξανά για άλλη μία προσπάθεια.

Ένας ανάλαφρος κόσμος με χρώματα ουράνιου τόξου ανοίγεται προς τα πάνω, και όταν χρειάζεται μια μικρή ανάσα, ανάμεσα στις παρτίδες τρυπώνουν ελαφριά κουίζ για να ανανεώνεται το μυαλό.

Ο ρυθμός όπου το χέρι ακολουθεί αμέσως αυτό που είδε το μάτι μπορεί να γίνει πιο γρήγορη και σίγουρη αίσθηση και σε καθημερινές στιγμές που ζητούν άμεση απόφαση. Λοιπόν, ταίριαξε τον ρυθμό ματιού και χεριού και ανέβα σκαλί σκαλί ως την άκρη του ουράνιου τόξου!

Υπάρχουν στιγμές που το μυαλό ξέρει, αλλά το σώμα αργεί να ακολουθήσει. Η εξάσκηση είναι που μικραίνει αυτό το κενό. Τι προσπαθείς αυτές τις μέρες να κάνεις δεύτερη φύση σου;

Κάτι που στην αρχή μοιάζει αδέξιο, με την επανάληψη κάποια στιγμή αρχίζει να βγαίνει μόνο του. Τι συνεχίζεις τώρα, παρότι ακόμη δεν σου βγαίνει άνετα, και τι θέλεις να κερδίσεις στο τέλος;