تعقیب خانم کیم

تعقیب خانم کیم یک بازی آرکید سه‌بعدی تعقیب با حرکت خودکار در ۳ لاین است که بدون نصب و بدون پرداخت اضافه، فوری می‌توانی سراغش بروی. تصور کن جاده باز می‌شود و ماشین خانم کیم خودش صاف رو به جلو راه می‌افتد.

کار تو فقط این است که بین سه لاین جابه‌جا شوی؛ وسط، چپ، راست، با چرخاندن سریع فرمان از مانع‌هایی که راه را می‌بندند رد می‌شوی. اما آن جلو یک ماشین هست که لجت را درمی‌آورد و فرار می‌کند.

یواشکی پشت سرش مانع می‌اندازد، ولی خانم کیم با همان حال و هوای «کجا در می‌روی؟» چپ و راست جاخالی می‌دهد و سمج تا ته ماجرا دنبالش می‌ماند. اولش شاید فاصله زیاد به نظر برسد، اما وقتی از جاده آیتمی برمی‌داری و فرصت دستت می‌آید، می‌توانی همه آن حرص جمع‌شده را با یک حرکت نهایی خنک خالی کنی.

لحظه‌ای که به ماشین رقیب می‌رسی، مثل کارتون ترقه و کاغذرنگی می‌پرد، خانم کیم با غرور شانه بالا می‌اندازد و سطح یکی بالاتر می‌رود. مسیرها بین سه منظره شهر، صحرا و جنگل عوض می‌شوند و هرچه جلوتر بروی، رقیب‌های تازه‌ای می‌آیند که هم سریع‌ترند، هم بیشتر حرصت را درمی‌آورند؛ مزه تعقیب هم هر بار پررنگ‌تر می‌شود.

تصادف‌ها هم نگران‌کننده نیستند. ماشین‌ها فقط مثل اسباب‌بازی کارتونی می‌جهند و بامزه قل می‌خورند، بی‌حتی یک قطره خون. برای همین کنار کودک هم با خیال راحت می‌شود بازی کرد. سرعت کم‌کم بالا می‌رود، دوربین پشت ماشین می‌لرزد، و آن لحظه‌ای که لب مرز، لاین را عوض می‌کنی هیجان خودش را دارد؛ درست مثل خانم کیم، استاد تعقیب محله که هیچ‌کس را از دست نمی‌دهد، همین حالا فرمان را بگیر!

همان‌طور که گاهی می‌گویند، رسیدن همیشه کار سرعت نیست؛ گاهی کارِ ایستادن و ادامه دادن است. مثل وقتی که خانم کیم فاصله با ماشین دوردست را لاین به لاین کم می‌کند و بالاخره به آن می‌رسد، این روزها کدام هدف را به خاطر «خیلی دور بودن» کنار گذاشته‌ای که اگر فقط متوقف نشوی، هنوز می‌تواند به دستت برسد؟

مثل خانم کیم که حتی وقتی مانع‌ها از راه می‌رسند، چپ و راست جاخالی می‌دهد و تعقیب را رها نمی‌کند، تو وقتی تصمیمی را جدی می‌گیری، چه کاری هست که با وجود مانع‌های معمول تا آخر دنبالش می‌مانی؟