دستت کندتر از چیزی است که فکر می‌کنی

دستت کندتر از چیزی است که فکر می‌کنی یک بازی پرش عمودی در دنیای رنگین‌کمان است که بدون نصب و بدون پرداخت اضافه، همان لحظه می‌توانی شروعش کنی. با خودت می‌گویی: «آهان، الان!» و مطمئنی دیده‌ای، اما انگشتت همان یک ضرب دیرتر رسیده است.

این بازی دقیقاً همان لحظه را به آزمون می‌گذارد. با هر لمس صفحه، شخصیت بازی عمودی اوج می‌گیرد و بی‌پایان رو به بالا می‌رود؛ هرچه بالاتر بروی، همان امتیاز توست. نه پایین می‌روی و نه به جلو حرکت می‌کنی؛ هر لمس یعنی یک جهش رو به بالا، و همه چیز به همان قضاوت لحظه‌ای بستگی دارد.

اول شاید ریتم اصلاً جور درنیاید و چند بار پشت سر هم بگویی: «ای بابا، جدی؟» مانع‌ها از بالا سرازیر می‌شوند: یکی چپ و راست می‌رود، یکی با سرعت هجوم می‌آورد، یکی هم دور خودش می‌چرخد. ذهنت می‌داند چه باید کرد، اما دستت مدام دیر می‌رسد.

با این حال عجیب است؛ چند بار که تکرار کنی و ریتم دستت بیاید، ناگهان دستت قدم‌به‌قدم چشم‌هایت را دنبال می‌کند. لحظه‌ای که سقوط کنی، به مانعی برخورد کنی یا از قاب دوربین بیرون بروی، بازی تمام می‌شود؛ و همین هیجانِ لب مرز است که مدام وادارت می‌کند بگویی: «یک بار دیگر.» دنیایی شاد و رنگارنگ از رنگین‌کمان رو به بالا باز می‌شود، و درست وقتی بخواهی نفسی تازه کنی، بین دورها چند پرسش سبک آرام وارد می‌شوند تا ذهنت را هم کمی تازه کنند.

این ریتم واکنش، که دستت همان چیزی را دنبال کند که چشمت دیده، می‌تواند در کارهای روزمره‌ای هم که قضاوت لحظه‌ای می‌خواهند، حسی سریع‌تر و چابک‌تر به تو بدهد. حالا وقتش است؛ ریتم چشم و دستت را هماهنگ کن و تا انتهای آسمان رنگین‌کمان بپر بالا!

گاهی ذهن می‌داند، اما بدن دیر می‌رسد. تمرین همین فاصله را کمتر می‌کند. این روزها چه چیزی را داری آن‌قدر تمرین می‌کنی که برایت جا بیفتد؟

کاری که اول ناشیانه است، با تکرار کم‌کم جایی می‌رسد که بدن خودش جلوتر حرکت می‌کند. الان چه کاری را با وجود خام‌دستی ادامه می‌دهی، و دوست داری در پایان چه چیزی به دست بیاوری؟