Көзге түспеген бір нәрсе

Көзге түспеген бір нәрсе - орнатусыз және қосымша төлемсіз бірден ойнайтын жасырын нысан табу ойыны. 2D фон суреттерінен бастап 3D кеңістіктерге дейін, әр көріністің бір жеріне жасырылған бірнеше нысанды шертіп немесе сүйреп апарып, бір-бірлеп тауып шығасыз.

Көз алдыңызға елестетіңіз: экранды толтырған Хэллоуин кешінің ішінде асқабақ, елес, көз алмасы, жарқанат бәрі көрініске айламен сіңіп кеткен. Көзіңізді бақырайтып қанша шолсаңыз да, оңай ұстатпайды.

Түсі біртүрлі ұқсас, көлемі кішкентай, бірдеңенің артына жартылай тығылып тұр. Содан бір сәтте көз дәл тоқтайды да, жаңа ғана жоқ сияқты көрінген нәрсе жарқ етіп шыға келеді. Сол «таптым!» деген рахат келесі нысанды, одан кейін келесі деңгейді іздетеді.

Нысанды табу тәсілі де әр көріністе өзгеріп отырады. Кей деңгейде көргеніңізді бір шертіп қана белгілейсіз, ал кейбір сүйреп апару деңгейлерінде нысанды белгіленген аймаққа сүйреп апарғанда ғана табылды деп есептеледі.

Іздеу керек тізім экранның бір шетіндегі айналмалы көріністе сурет түрінде тұрады; тұрып қалсаңыз, сол суретті түрткенде қалқымалы кеңес шығады. Барлық нысанды тапсаңыз, аяқтау экранында өткен уақыт көрсетіледі - келесі жолы бұдан да жылдамырақ тапқыңыз келетін тағы бір себеп дайын.

Деңгей тақырыптары сынып, Хэллоуин, Рождество, 3D үй сияқты әр алуан болып дайындалған, сондықтан көрініс ауысқан сайын көз қырағылығына жаңа сынақ басталады. Қиын емес. Тек асықпай, мұқият қарасаңыз болды. Көз де қараған сайын ашыла түседі.

Әдетте бір нәрсе бізге оған қызыға, рахаттана қарағанда анығырақ ашылады. Бұл ойында да көрінбей тұрған нысанға асығып қадалғаннан гөрі, көріністің өзін қызықтап шолғанда жақсырақ байқалмай ма? Өміріңізде де дәл солай жайлап ашылуы мүмкін нәрсе бар ма?

Көз алдыңызда тұрған нәрсе көрінбей қойса, сіз одан сайын қатты іздейсіз бе, әлде көзіңізді аздап тынықтырасыз ба? Ал күнделікті өмірде «байқамай жүрген нәрсені» табуға қай тәсіл көбірек көмектеседі?